Hulda Björk (1948), Guðmundur Birkir (1948), Bjarni (1954), Þorbjörg (1955), Þorkell (1957), Hreinn (1959) og Gylfi (1961) eru börn Þorkels Bjarnasonar (1929-2006), hrossaræktarráðunautar BÍ, og Ragnheiðar Esterar Guðmundsdóttur (1927-2018).

Þorkell er sonur Bjarna (1889-1970) skólastjóra, bústjóra, hestamanns og alþingismanns á Laugarvatni, Bjarnasonar bónda á Búðarhóls-Austurhjáleigu (Hólavatni) og Búðarhóli í Austur-Landeyjum.

Bjarni (1854-1896) á Búðarhóli var fæddur á Skíðbakka, sonur Guðmundar (1816-1888) bónda í Búðarhóls-Austurhjáleigu, Sigurðssonar, Þorsteinssonar á Skúmsstöðum, og Sigríðar Guðnadóttur.

Móðir Bjarna skólastjóra, og kona Bjarna Guðmundssonar á Búðarhóli, var Vigdís Bergsteinsdóttir (1856-1937), f. á Torfastöðum í Fljótshlíð. Hún var ljósmóðir í Landeyjum, á Skeiðum og í Ölfusi frá 1887 til 1914, og síðar ráðskona á Kleppsspítala, síðustu tvo áratugi ævinnar. Vigdís var dóttir Bergsteins Vigfússonar (f. 1827), hreppstjóra á Torfastöðum, sem talinn var „einhver mesti kraftajötunn sem þekktist á Suðurlandi, stór og þrekvaxinn“, og konu hans, Kristínar Þorsteinsdóttur (f. 1830) úr Álftaveri.

Vigdís og Bjarni bjuggu í Búðarhóls-Austurhjáleigu til 1888, á Búðarhóli til 1893 og síðan aftur í austurhjáleigunni, sem nú heitir Hólavatn, þar til Bjarni féll frá 1896. Bjarni var hreppsnefndarmaður í Austur-Landeyjahreppi, og oddviti 1890-1893,  og einnig bátsformaður við Landeyjasand meðfram búskapnum. Bjarni fórst við sjóróðra úti fyrir Landeyjasandi aðeins 42 ára gamall.

Vigdís giftist aftur, Þóroddi (1874-1904), fæddum á Lágafelli,  Sigurðssyni Guðmundssonar. Sigurður, faðir Þórodds, var bróðir Bjarna, fyrri eiginmanns Vigdísar. Þóroddur og Vigdís fluttu að Skálmholtshrauni í Villingaholtshreppi 1901, en þar lést Þóroddur 1904. Vigdís flutti þá til Guðríðar (1886-1909) dóttur sinnar, sem var nýgift að Ólafsvöllum, Guðmundi Jónssyni (f. 1874) bónda þar, fæddum á Útverkum á Skeiðum.

 Árið 1906 flytja þau öll að Auðsholti í Ölfusi. Þar lést Guðríður árið 1909, aðeins 23 ára gömul. Vigdís hélt búið með tengdasyni sínum næstu árin, skráð ráðskona Guðmundar í opinberum skjölum, en fór svo til Reykjavíkur, til Jórunnar (1882-1938) elstu dóttur sinnar, sem var yfirhjúkrunarkona á Kleppsspítala og frumkvöðull í lækningum og umsjá geðsjúkra. Vigdís gerðist ráðskona við spítalann.

Móðir Þorkels Bjarnasonar var Þorbjörg Þorkelsdóttir (1896-1946), „nuddlæknari“ (sjúkranuddari). Hún nam sérfræðigrein sína ung að árum í Kaupmannahöfn, vann við fagið í nokkur ár en sigldi aftur til Hafnar 1926 til endurmenntunar. Hún giftist Bjarna skólastjóra 1928 og fluttist með honum að Laugarvatni 1929. Þau eignuðust tvö börn, Þorkel (1929-2006), hrossaræktarráðunaut BÍ, og Védísi (1931-2021), Íþróttakennara. Þorbjörg lést eftir veikindi, fyrir aldur fram, tæplega fimmtug, árið 1946.

Þorkell Kristinn (1861-1913), faðir Þorbjargar, var fæddur í Vesturkoti Hjálmholts í Hraungerðishreppi. Hann var trésmiður á Eyrarbakka og í Reykjavík. Þorkell var sonur Hreins (1832-1889) Þorkelssonar á Ljótarstöðum í Austur-Landeyjum. Hreinn var bóndi í Hjálmholtskoti, giftur Guðnýju Þormóðsdóttur (1832-1906) frá Hjálmholti. Þorkell, faðir Hreins, var bóndi á Ljótarstöðum, sonur Jóns bónda þar, Þorkelssonar, líka á Ljótarstöðum.

Elín Magnúsdóttir (1860-1925) var móðir Þorbjargar. Hún var fædd á Snotru í Landeyjum. Magnús (1828-1904) Björnsson, faðir Elínar, var frá Bergþórshvoli, en gerðist bóndi, síðar hreppstjóri, á Ljótarstöðum, á óðali konu sinnar, Margrétar Þorkelsdóttur (1822-1903). Og jú, Margrét var systir Hreins Þorkelssonar sem fyrr var getið. Þorkell Jónsson, bóndi og smiður á Ljótarstöðum var afi þeirra beggja, Elínar Magnúsdóttur og Þorkels Kristins Hreinssonar, og þau því systkinabörn.

Þorkell og Elín bjuggu fyrst í Ingólfi á Eyrarbakka, þar sem Þorbjörg dóttir þeirra fæddist, og síðar í Lindargötu 34/56 í Reykjavík, en þangað fluttu þau 1901. Trésmiðurinn Þorkell byggði bæði þessi hús. Það er því ekki leiðinleg minning fyrir undirritaðan, og okkur fleiri bræður, að hafa búið um hríð í Ingólfi, við heyskap og önnur störf fyrir Stóðhestastöð ríkisins, sem þá var starfrækt á Litla-Hrauni. Þorkell Hreinsson lést í vinnuslysi 14. júlí 1913, er hann vann við smíði byggingar Sláturfélags Suðurlands við Lindargötu í Reykjavík, aðeins 52 ára gamall.