Koma önnur áramótin,
í andakt tímans vatnaskil.
Af fyrri dögum fyllist nótin.
Flögrar minning baka til.
Grafa nýjan farveg fljótin.
Færist sólin hærra‘ á þil.

Áfram hvert nú liggur leiðin?

Lá í fangið válegt nið?

Verður ströng og viðsjál heiðin?

Var á götu lokað hlið?

Klæðist hlýju nakin neyðin?

Náðist göfugt stefnumið?

Gott að muna, enn og aftur;

allir lifa misjöfn kjör.

Þannig enginn er víst skaptur,

við öllu hafi lokasvör.

Býr í okkur undrakraftur

ef við saman stýrum för.